Zatrzymanie w boksie wygląda na telewizyjnym obrazie prosto: auto wjeżdża, podnośniki unoszą je w górę, cztery koła znikają i wracają, mechanik opuszcza samochód, kierowca rusza. Całość mierzy się w sekundach, a najlepsze ekipy potrafią zejść poniżej dwóch. Kamera pokazuje jednak tylko efekt końcowy. To, co dzieje się między tymi klatkami, decyduje o tym, czy czas wyniesie 1,9 s, czy 4,1 s. A różnicę robią detale, których w transmisji nie sposób dostrzec. Warto przyjrzeć się temu, jak wygląda praca od środka — na przykład w materiale racezone.pl o tym, kto co robi podczas pit stopu, gdzie rozpisano role poszczególnych mechaników.

Pierwsze opóźnienie to ustawienie się przy aucie. Zanim podnośniki zadziałają, każdy z kilkunastu ludzi musi trafić w swój punkt. Przy oponach liczy się nie tylko to, czy mechanik zdąży dobiec, ale czy złapie właściwy moment na odkręcenie nakrętki. Jeśli koło jeszcze się toczy, pistolet nie zaskoczy prawidłowo i dochodzi do zablokowania. Wtedy trzeba powtórzyć ruch, a to już kilkaset milisekund straty. Podobnie jest z przednim i tylnym podnośnikiem: jeśli jeden z nich wejdzie pod podwozie o ułamek sekundy później, drugi czeka, bo auto musi być uniesione równo.

Drugie opóźnienie wiąże się z wymianą koła, a konkretnie z momentem zwolnienia nakrętki. Mechanicy odkręcają ją, zanim samochód zostanie podniesiony, ale zbyt wczesny ruch kończy się zerwaniem gwintu albo przekręceniem pistoletu. Zbyt późny wydłuża cały proces. Do tego dochodzi sygnalizacja między ludźmi — w boksie nie ma czasu na rozmowę, więc wszystko opiera się na umownych gestach i kolorach świateł. Jeśli któryś z mechaników podniesie rękę o moment za wcześnie, system zwolni auto, mimo że pozostałe koła są już gotowe. To trzeci rodzaj opóźnienia: fałszywy sygnał zwolnienia.

Czwarte opóźnienie jest najbardziej podstępne, bo nie wynika z błędu, lecz z pozycji wyjściowej. Chodzi o moment, w którym kierowca dostaje zgodę na ruszenie. Musi odczekać, aż auto opadnie na ziemię i wszystkie cztery koła będą stabilnie osadzone. Zbyt wczesne dodanie gazu powoduje uślizg i stratę napędu, zbyt późne — oddaje pozycję rywalowi. Wszystkie te elementy składają się na wynik, którego widz nie jest w stanie rozłożyć na czynniki pierwsze. Dlatego tak trudno ocenić z fotela przed telewizorem, czy ekipa zawaliła, czy po prostu wykonała plan w warunkach, których kamera nie pokazała.