Decyzja o renowacji starego mebla rzadko sprowadza się do prostego rachunku ceny zakupu. Trzeba wziąć pod uwagę stan konstrukcji, gatunek drewna oraz nakład pracy, który pochłonie odświeżenie powierzchni. Krzesło z lat sześćdziesiątych wykonane z litego dębu po usunięciu starego lakieru i nałożeniu nowej warstwy oleju może służyć kolejne dekady. Podobna cena nowego odpowiednika z płyty wiórowej oznacza zwykle produkt, który rozklei się po kilku latach intensywnego użytkowania. Wartość materiału i jakość wykonania to argumenty, których nie da się przeliczyć wyłącznie na złotówki.

Koszty renowacji rozkładają się inaczej niż przy zakupie. Jeśli robisz wszystko samodzielnie, wydajesz głównie na materiały: papier ścierny, odtłuszczacz, bejcę, lakier lub wosk, nowe okucia. Przy komodzie o przeciętnych wymiarach zamknie się to w kwocie od stu do trzystu złotych. Zlecenie pracy stolarzowi lub specjaliście od renowacji podnosi koszt do kilkuset, a nawet ponad tysiąca złotych. Wtedy warto porównać tę sumę z ceną nowego mebla o zbliżonej jakości, a nie z najtańszą ofertą z marketu. Jeżeli chcesz samodzielnie odświeżyć stary mebel, skorzystaj z poradnika dostępnego na piproject.pl, gdzie opisano kolejne etapy pracy krok po kroku.

Istotny jest też czas. Renowacja wymaga go sporo: rozbiórki, szlifowania, czekania na wyschnięcie kolejnych warstw. Zakup nowego mebla załatwia sprawę w jedno popołudnie. Jeśli jednak liczy się dla ciebie unikalny wygląd i dopasowanie do konkretnego wnętrza, gotowy produkt rzadko spełni te oczekiwania. Stary mebel ma wymiary i proporcje, których nie znajdziesz w katalogu, a jego charakteru nie odtworzy masowa produkcja.

Opłacalność zależy więc od tego, co dokładnie porównujesz. Renowacja wygrywa, gdy mebel ma solidną konstrukcję i wartość sentymentalną. Zakup nowego ma sens, gdy stary egzemplarz jest zmurszały, zbyt zniszczony albo naprawa przewyższa cenę dobrego odpowiednika. Warto policzyć oba warianty na kartce, zamiast kierować się wyłącznie pierwszym wrażeniem.