Pomiar czasu na amatorskich zawodach rowerowych czy biegowych to nie tylko kwestia przyciśnięcia stopera. Większość organizatorów korzysta z systemów elektronicznych, najczęściej z chipów RFID przypinanych do ramy roweru lub buta. Chipy komunikują się z antenami ustawionymi na linii startu i mety, a także w punktach pośrednich. Sędzia mierzy czas netto, czyli od przecięcia linii startu do przekroczenia mety, oraz czas brutto, liczony od strzału startera. W amatorskich warunkach często stosuje się też metodę backupu – ręczny stoper i kamera, które weryfikują wskazania elektroniki.

Problem pojawia się, gdy trasa nie jest należycie przygotowana. Sędziowie muszą brać pod uwagę limity toru, czyli zasady określające, gdzie kończy się nawierzchnia twarda, a zaczyna gruntowa, oraz jak różnice w podłożu wpływają na pomiar. Jeśli zawodnik zjedzie z wyznaczonego pasa ruchu, minie punkt kontrolny poza matą lub przeciągnie chip przez antenę w nieprawidłowy sposób, jego czas może zostać skasowany. Podobnie dzieje się, gdy ktoś zgubi chip, na moment zatrzyma się przed linią mety albo zostanie zepchnięty przez innego uczestnika.

Sędziowie mają też prawo zdyskwalifikować wynik, jeśli zauważą niesportowe zachowanie – na przykład skrócenie trasy, jazdę na kole innego zawodnika przez dłuższy czas bez zmiany lub celowe blokowanie rywali. W amatorskich zawodach często stosuje się zasadę „przewagi wątpliwości” na korzyść uczestnika, ale tylko wtedy, gdy zapis z chipa i nagranie wideo są jednoznaczne. Gdy system zawiedzie, a ręczny pomiar jest niespójny, sędzia może uznać czas za nieklasyfikowany.

Ostateczna decyzja należy do sędziego głównego, który porównuje odczyty z chipów, zapis kamer oraz ewentualne zeznania świadków. Wynik idzie do kosza nie z powodu złośliwości, ale dla zachowania fair play i wiarygodności klasyfikacji. Zawodnik może złożyć protest, ale musi to zrobić w określonym czasie, zwykle do 15 minut po ogłoszeniu wyników. Warto więc znać regulamin i pilnować, czy nasz przejazd został zarejestrowany prawidłowo.